jeroensjourney2.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
Welcome to Jeroensjourney 2!
Dear reader, Beste lezer,
 
Welcome to the weblog that follows on jeroensjourney.punt.nl. Here I will update you on my experiences in Thailand and India, and my personal inner or spiritual journey. After my healing journey described on jeroensjourney.punt.nl (with also information about Buddhism, meditation, Taoism and other healing practices), this weblog, from early 2007, relates about further healing and spiritual growth for an increasingly happy and true life.
 
With love from Asia,
 
Jeroen Deva Geetesh (jeroensjourney@gmail.com)
(I check this e-mail not very often, so let me know, on my blog, that you sent me an e-mail)
 
P.S.:
Je reactie is van harte welkom!     
Reactions are very welcome!
My ego, my fear, my duty
My ego, my fear, my duty
 
“In an eyes-closed being (JDG: unenlightened being), everything flows from fear; good and bad, courage and cowardice, love and hate, all flow from the same well.”  

Jed McKenna, Spiritual Warfare, page 240/241
 
Dear reader,  
 
After a nice day of playing tennis and going to some of the concerts in the festival in town, I had a good sleep but woke up very early. Tensions in my legs and worry about the Mexico project kept me awake for at least an hour, long before I intended to get up. So, in short, I got confronted with where I really am: I might be very inspired by all the enlightenment stuff of Jed McKenna but am very clearly still one of millions of ego-clad beings. And the key difference is fear.

Ego is based on fear, that’s why the enlightened ones, those who killed the ego, who saw through the illusion of it, know no fear. Who is there to be afraid if there is no ego, no me, no self to identify with? They live in a perfect universe where everything that happens is what should happen.
Good, that’s them: back to me (or us): 
 
I wrote an extensive weblog about fear a while ago, so I won’t repeat that now. If you think you have no fear it might be worth reading it here. So yes, that fear that something will go wrong is still there. That need to control in my work is still there. And control, of course, is nothing else than the inability to trust the universe to flow with existence. It is nothing else than the limited belief that “I” or “my little ego” knows what is right and they (including the universe) does not. Very unenlightened indeed! And the tensions in my legs? As I understand it they are nothing else than a physical reaction to fear. There is fear (of losing control, of things going ‘wrong’) and physical contraction (tensing of muscles) is a normal reaction to fear.  
 
To be honest, I am not that much interested in the tensions. They are annoying but, okay, it is what it is. But this fear, this postponing work and then freaking out about it in the middle of the night, this not just doing the stuff in the here and now and drop the whole thing the rest of the day. I am sick of it! Yes, it is an ego-trip that I need to control so things go ‘right’. But being so much in the future and emotionally involved with the project when I am not working on it is another ego trip. It is the control trip of the mind (or ego, different words, same shit).
 
My mind reasons like this: You should be working on this now, and if you keep resisting it I am not going to let you rest and relax. That’s the worst part, if I don’t work and am relaxing and enjoying not working it wouldn’t be that bad. But my mind doesn’t leave me alone. You might say now: then just do the job! Problem solved. And you are right, but that is not what I am looking for. That is like saying: “If you are afraid, just build a higher wall around your house, or get a better pension fund or whatever.” You might feel safer indeed, but of course you did not remove the basic problem, the problem of the fearful ego running your life and you being the slave of it.  
 
So I decide to look at it. To get sick of it. To see ‘me’ doing exactly what I shouldn’t be doing to feel better. All the big blows and breakthroughs that happen on the spiritual journey happen by getting sick of the trips of the ego. I’ve experienced many, in Jed’s world they are small things, but they did make a significant difference in my life. And now this thing brings me down to the core of the ego: Fear. Awakening, as Jed says, is about seeing that you are stuck and wanting to get unstuck. So damn it! Here I am stuck in a pattern I know since secondary school. And 25 years later I am still doing it. Yes, in the last 5 years some things have changed in my life. There is less stress and I am less perfectionist. And, work is less important. But at the same time after dozens of groups and healing workshops this postponing, this “I have to but I don’t want to”, this uncomfortable relationship with work is still there. I know what it is: Buddha talks about likes and dislike and that we should practice to disconnect from both to avoid suffering (dukkha is what he called that). So very clear: I dislike the work, or at least I believe I dislike it, and I like reading McKenna and writing weblogs. So there is the suffering because the work needs to be done to make a living.  
 
So what happens if I don’t do the work? What is it really that I am afraid of? To start with, not doing what I have to do seems impossible. It is just not part of what I see as an option. Where Jed says (see my previous weblog) “I have no concept of duty or responsibility”, in my world duty and responsibility is all. It is what made me a ‘good boy’; it is what nourishes my ego in maintaining that image. So what? Is this leading me anywhere in getting beyond this all? I already know this. No news here.
 
So what would happen when I don’t do what I think I should do? People will be disappointed, I will earn less money and the product won’t be as good as when I would have participated (more) in it, etc, etc.  So that is one part: I would disappoint people, my clients, my boss. Rather than pleasing them as I am used to do and getting compliments and appreciation as I am used to get, I will meet disapproval, maybe even frustration and anger for not performing. This would be something that has never happened in my life. My self-image, my ego would be badly hurt. Mmm, but is hurting the ego, bruising the ego not exactly what needs to be done to transcend it? Maybe it is. Maybe this scary idea of irresponsible rebellion shows what I am up against. Dissolving the ego sounds beautiful and all, but changing from a friendly, responsible, appreciated person and professional into an irresponsible asshole as others would probably see it is a whole different thing. But of course that’s what real freedom is, the freedom to do even what others don’t approve off. The freedom to do what seems destructive and stupid. After all I need the money and my good name to get the next job. So I am almost certainly not going to fail in my duty here. But it is good to write about it and see clearly the limitations and walls of my ego. I wonder what Jed would have done. I guess he would not have gotten himself in this situation to begin with….  
 
The other side of it is missing the income. When this job came on my plate I knew that writing work and manual work is what I would like to stop doing and to get all of my income out of giving workshops and training courses is what I would prefer to work towards. But the reality at that moment was, and to some extent still today, is, that I don’t have that many projects lines up that I can just say ‘no’ to whatever I don’t feel like doing. The reality is that I am doing this to pay of my debts so that I can spend time in India again this winter and maybe make it to the intensive satsang with Dolano. And maybe, and that might be the most important part, I am doing this project to learn something about myself. Maybe the stuff I just wrote here above is already part of it.  
 
What is it that I am afraid of that I still walk, at least to some extent, the trodden path of society, of duty, responsibility and ego?  And how to get out of it? Maybe those should be the questions to explore in the coming months.
 
Not an easy task. Because, that much I have discovered by now, fear is the most tricky one of all the emotions to catch. If it is the underlying emotion, the foundation of the ego, ego will do everything and anything to leave it undetected, to hide it, to present it as something else. But following it back to its root as both Jed McKenna and Osho have talked about, is going back to the true self, or better, to no-self. I've been watching the fear. But still, I am not sure how to really do it.  Pffff, I guess if it was easy the world was full of Human Adults and enlightened beings.....
 
I’ll leave it at that.
 
Best regards,
 
Jeroen Deva Geetesh

Reacties

jeroensjourney2 op 18-07-2010 20:55
After writing this weblog I got some more insights. That's of course what I write for, that more clarity. So there we go:
 
1. I, or better, my ego likes to complain about things I have to do but do not want to do.It's a victim trip. Complaining and playing the victim are, like any form of negativity, great ways to reinforce the ego. They strengthen the illusion of 'self'. After all if I am suffering or treated badly by the universe there is someone whose (illusionary) existence gets fortified.

2. I wrote before about fear that it is a natural human quality. That if we didn't have fear we'd do things that might threaten our lives, etc. That is true for anyone in the dream state. For any ordinary, unenlightened being. But for the awakened ones this is not the case. They have presence and awareness and a deep understanding and trust that existence does what it needs to do. So fear does not play a role there. When you see exactly what is happening and there is nothing in you that labels what happens as 'wrong', there is no need for fear.
 
Good that's it for now. By the way, if you feel like responding: go ahead. En dat kan natuurlijk ook in het Nederlands, hoor. Dat ik mijn weblogs in het Engels schrijf betekent niet dat eventuele reacties ook in het Engels moeten.
 
 
Groeten,
 
Jeroen
movingonup op 28-07-2010 08:57
Hoi Jeroen,
 
Heb ontzettend veel materiaal over het ego gelezen. Was op 'n gegeven moment op 'n punt gekomen waarop ik moeiteloos vijf minuten kon zijn zonder meer. Je weet wat ik bedoel; geen draaiende molen in het hoofd. Gewoon luisteren en kijken zonder gedachten. Dagelijks luisterde ik naar Tolle's cd's onderweg naar mijn werk (administratief bediende). Het was allemaal zo klaar als 'n klontje. De leren van Krashnamurti en Tolle en andere meesters. Maar verdorie. Hoe kan 'n mens zo terugvallen in ego? Bijna onopgemerkt. Aanwezigheid my ass. Zo was het voor mij. Ik ging van zen naar hedonisme in een dikke maand tijd. Besloot dat de tijd dat ik aanwezig was niet opwoog tegenover de tijd waarin ik in mijn hoofd zat. Dat de moeite me uitputte zelfs. Dat ik lichamelijk genot wou in plaats van geestelijke uplifting.
Ik ben nog steeds van mening dat het oplossen van het ego de manier is om gelukkig te worden. Maar damn... Wat is het moeilijk.
 
En het is waar... Echte Boedha's hebben geen angst. Leegte kan nu eenmaal niet sterven.
 
Is er ergens een brainwash die me Boedha kan maken aub?
jeroensjourney2 op 28-07-2010 16:56
Hoi Wendy,
 
Ja, dat je snel weer terugviel in je ego is niet vreemd, je ego was nooit weg geweest, waarschijnlijk zelfs niet een heel klein beetje minder groot of actief, je had alleen een situatie gecreerd waarin het ego niet getriggerd werd.
Een voorbeeld: Stel dat mijn ego-trip is dat ik snel boos wordt als de dingen niet zo gaan als gepland. Nu heb leef ik een tijdje in een situatie waarin alles op rolletjes loopt. Dan denk ik al gauw: wow, ik heb veel minder ego, ben al weken niet boos geworden. Maar het waren alleen de omstandigheden die veranderd waren. Gaat er weer iets 'mis' dan ben ik net zo snel boos als anders.
Ik werd hier zelf mee geconfronteerd toen een Boeddhistische monnik in een tempel waar ik een meditatieretreat deed zeer boos werd omdat wij iets deden wat we volgens hem niet mochten doen. Dus die zogenaamde innerlijke rust die die monnik uitstraalde in zijn normale leven was alleen maar een gevolg van een leven zonder strubbelingen en problemen. Niet een innerlijke kwaliteit zoals dat bij een Boeddha, een verlicht persoon wel is.
 
Ik heb zelf 15 jaar lang spirituele boeken verslonden. Ik las de een na de ander maar niets veranderde er. Het was leuk en vaak opbeurend om te lezen maar van enige echt spirituele progressie was geen sprake. Niemand is ooit verlicht geraakt door het lezen van boeken, zelfs de meest kleine transformatie kan nog niet door alleen te lezen tot stand gebracht worden. Zie het als willen leren tennissen door een boek over tennis te lezen. Alleen als we het in ons eigen leven uitproberen en er actief mee aan de slag gaan kunnen we echt verder komen. Alleen door te trainen leren we tennissen, niet door het lezen van boeken. Op het sprituele pad is het niet anders.
 
Het probleem is dat wij allemaal gebrainwashed zijn. De belangrijkste brainwashing is dat we geloven dat als we iets intellectueel begrijpen dat dat er toe doet, dat dat betekent dat we het ook echt weten of kennen. Dat dat iets verandert. Ons hele onderwijssysteem is gericht op het ontwikkelen van het denken. We leren allerlei dingen uit boeken maar hebben wij ooit geleerd om naar binnen te kijken? Om onze gedachten te observeren, om onze emotionele reacties to observeren, om echt precies te voelen wat we voelen? Nee, we lezen misschien boeken over hoe de hersens werken maar enig idee van hoe ons denken (our mind in het Engels) functioneert hebben we niet. Zie je hoe in het westen alles is gericht op indirect begrijpen (via theorieen en ideeen) in plaats van direct observeren?
 
Je hebt het over het oplossen van het ego. Dat is uiteindelijk wat verlichting is, het wegvallen van het ego. Maar omdat misschien 1 op de 10 miljoen mensen verlicht wordt is dat misschien niet zo'n realistisch doel. 
Toch zijn er wel manieren om de invloed die ego heeft in je leven steeds kleiner te maken.
 
1. De eerste is: Observeer je ego.
 
Bestudeer wat het is in iedere situatie in je leven. Elke keer als je boos, verdrietig, gekrenkt, blij, wat dan ook bent, zie waar dat vandaan komt. Iemand die iets deed of zei dat je raakte? Misschien een belediging die een teer punt raakte? Misschien iets vergelijkbaars als wat je moeder vroeger tegen je zei als kind? Kijk, nu begin je stapje voor stapje je ego te kennen en te ontrafelen. Maar in de luie stoel met een boek van Eckhart Tolle gebeurt dat natuurlijk niet. Dit is hard werken en genadeloos je eigen bullshit (gedachten, ego) observeren. Hierbij hoort dus ook het observeren van je gedachten.
In mijn persoonlijke ervaring is meditatie een van de belangrijkste tools daarbij. En dan niet meditatie in de zin van je gedachten proberen tot rust te brengen en innerlijke rust te vinden, maar meditatie als een medogeloos observeren van alles wat zich in je gedachten, je lichaam en je emoties afspeelt Zelf heb ik 3 keer een 10-daags stil Boeddist meditatierereat in Thailand gedaan. Daarnaast mediteer ik sinds 5 jaar vrijwel dagelijks.

Daarnaast zijn er talloze (alternatieve) therapie varianten die alleen maar gericht zijn op het ontmaskeren en ontmantelen van het ego. De meest ingrijpende die ik zelf heb gedaan (7 dagen van 6.00 tot 23.00 uur lang) is 'primal therapy'. Niet voor beginners als je nog nooit lichaamswerk of een persoonlijke ontwikkelingsgroep hebt gedaan maar wel iets wat grote gaten in het ego slaat en tot echt blijvende transformatie leidt in mijn ervaring.
Zie voor andere voorbeelden van workshops die leiden tot ontmaskering van het ego onder 2: vooral 3, 4, 5 en 6, maar ook 1, 2 en 7.)
Zoiets ingrijpend kun je zelf zonder hulp van anderen in een specifieke structuur bijna niet voor elkaar krijgen.

Wat er overigens gebeurt als je stelselmatig, dag in dag uit, je ego observeert en groepen (cursussen, therapieen doet) die het ego blootleggen is dat stap voor stap de identificatie met het ego minder wordt en daarmee alle pijn in het leven, die altijd komt door ego-identificatie, minder wordt. Ik zie zelf dat dingen die me vroeger diep raakte en uit balans brachten nu nog wel een speldeprikje teweeg brengen (auw!) maar niet meer de diepe pijn en drama's die er vroeger mee gepaard gingen.

 
2. De tweede is: voelen.

Onze maatschappij leert ons dat alleen denken belangrijk is en doordat we ook nog pijnlijke ervaringen in ons leven hebben meegemaakt en die hebben verdrongen, hebben we ook nog eens een harnas van spierspanning opgebouwd dat ons afschermt van ons gevoel.Daarnaast zijn we ook nog, bewust of onbewust slachtoffer van geloofsovertuigingen die nou niet bepaald positief staan tegenover het lichaam (en in het bijzonder onze seksualiteit) en het plaatje van 'gij zult niet voelen' is compleet.
 
Dus weer leren voelen en contact maken met ons lichaam (en onze seksualiteit) is essentieel om uit het ego weg te komen. Om het hoofd, waar ons ego zich bevindt, niet meer te ervaren als alles wat we zijn. Voor mij is dit zeer belangrijk geweest en nog steeds heel belangrijk. Er zijn tig methoden, technieken, groepen, curssussen en retreats die alleen maar dit doen: Het helen van alle blokkades en spanningen die zich in ons lichaam hebben opgebouwd en het voor het eerst echt ontdekken en ervaren van onze seksualiteit.

Zelf heb ik talloze van dergelijke workshops en ook individuele sessies gedaan. In totaal tientallen weken.Voorbeelden van workshops/groepen en technieken die tot ingrijpende veranderingen en heling van emotionele problemen als ook fysieke veranderingen hebben geleid voor mij zijn (in willekeurige volgorde):
1.Rebirthing sessies (ademerwerk wat ons weer meer leert voelen, zuurstof in het lichaam brengt en ons tot leven wekt - ik heb zeker iets van 30 sessies gedaan)
2. Ademwerk workshops (1 keer 3 dagen en 1 keer 21 dagen op een rij. Na die laatste voelde mijn hele lichaam anders. Iedere aanraking met mijn vriendin was een ongelofelijke en sensuele ervaring).
3. WOW (Een super intensieve transformatie workshop die 1 keer per jaar in Egmond aan zee op de Humaniversity plaatsvindt met veel aandacht aan seksuele deconditioning zodat onze ongezonde houding en geloofsovertuigingen m.b.t. seksualiteit veranderen. Heeft, naast alle healing, mijn houding t.o.v. sex en mijn zelfbeeld voor altijd veranderd. Het is overigens ook een wereldberoemd centrum voor allerlei verslaafden met een van de hoogste success ratio's ter wereld. Alleen voor beginners als je echt dood ziek van je eigen ego-trips en verslaving bent of maximale transformatie wilt, want zeer intensief.).
4. Path of Love (Mind blowing transformational workshop. Een volle week intern en heeft mijn leven voor altijd verandert. Als je houdt van intensiteit en volluit leven en eerlijk zijn tegenover jezelf: this is your thing!).
5. Mannenworkshop (4 dagen, was in Nijmegen). Ze doen ook de vrouwenworkshop 1 keer per jaar (google op 'Architects of Life'). Heeft mij voor het eerst leren ervaren wat het is om een man te zijn. Een ongekende ervaring en eye-opener.
6. Tantra workshops (2 dagen, destijds in Nijmegen en een keer 5 en een keer 3 dagen in Thailand). Heeft mij over angsten in het omgaan met vrouwen geholpen en was ook sowieso een prachtige ervaring waarin ik meerdere malen voor het eerst de diepe schoonheid van de ander sekse heb leren kennen.
7. AUM meditatie en Osho Dynamic meditatie (kun je doen op diverse plaatsen in Nederland): Deze intense actieve meditaties geven de mogelijkheid tot catarsis en woede eruitgooien wat helend werkt. Ik heb in tientallen AUMs en tientallen Dynamics de woede die een onderliggende energie in mijn leven was eruitgegooid. Dit heeft mijn leven ingrijpend veranderd en gemaakt dat ik ook andere emoties beter voel. Zeer zeer aan te raden.
 
Goed, dit zijn zo een aantal voorbeelden. Bij vrijwel alle workshops is overigens het observeren van het ego een belangrijk onderdeel. Je krijgt door lichaamsgericht werk delen van jezelf te zien die je normaal niet tegen komt. Daardoor krijg je inzichten en helderheid waarom je doet wat je doet.

Kortom als antwoord op je vraag naar de brainwash om je een Boeddha te maken: er is een weelde aan therapieen en groepen, ook in Nederland, beschikbaar die je helpen hele grote stappen richting een meer 'Boeddha' zijn te maken.
 
Het enige wat je moet doen is de boeken aan de kant gooien en de theorie vervangen door de praktijk en dan is veel meer mogelijk dan je ooit voor mogelijk hebt gehouden.Uiteindelijk zal het wegvallen van je verslaving gewoon een neveneffect zijn van je eigen groei- en helingsproces. 
Trouwens, tal van de mensen waarmee ik een Boeddhistische meditatietreat heb gedaan zijn daardoor alleen van het roken af gekomen. De effecten van workshops als WOW of Path of Love gaan nog veel dieper.
 
Overigens, misschien schrik je terug van dit alles. Ik kan alleen maar zeggen dat de ervaringen die ik tijdens de workshops heb meegemaakt, naast het tegenkomen van mijn geliefde, tot de mooiste en meest authentieke en intense ervaringen van mijn leven behoren. If you love life (ik zeg niet 'your life'!), this is your thing!
 
Groetjes,
 
Jeroen Deva Geetesh
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl